Irena Sendlerowa z domu Krzyżanowska urodziła się 15 lutego 1910 roku w Otwocku. Jej ojciec Stanisław Krzyżanowski był lekarzem, który leczył wielu ubogich, także Żydów. Ojciec Ireny zmarł, gdy miała zaledwie siedem lat, zdążył wpoić jej zasadę, że jedyny podział ludzi, jaki istnieje to jest na dobrych i złych. Narodowość, religia, wykształcenie nie mają znaczenia. A jeżeli ktoś potrzebuje pomocy to trzeba podać mu rękę. Mała Irenka zapisała te zasady w swoim sercu i już jako osoba dorosła według nich postępowała. Obcy i obrzydliwy był jej antysemityzm - brała udział w protestach przeciwko gettu ławkowemu na uczelni.

Kiedy 5 listopada 1940 roku Niemcy utworzyli w Warszawie getto, izolując za 16 kilometrami 3-metrowego muru 450.000 Żydów, jasne było dla Ireny, że ludziom tym trzeba pomóc. Irena była społecznikowską duszą - pracowała w ośrodku pomocy społecznej i los prześladowanych i biednych nie był jej obojętny. Ta praca dała jej przepustkę do getta, gdzie przebywając nosiła na rękawie charakterystyczną gwiazdę Dawida.
Kiedy w 1942 roku powstała Rada Pomocy Żydom "Żegota", Irenę, która nosiła pseudonim Jolanta, mianowano szefową wydziału ds. dzieci. Po decyzji Niemców o likwidacji getta rozpoczęła wraz z współpracownikami akcję wyprowadzania stamtąd dzieci i umieszczania ich w polskich rodzinach, sierocińcach i klasztorach. Najpierw Irena ratowała sieroty, a potem postanowiła, że jeżeli inne dzieci pozostaną ze swoimi rodzinami, zginą. Odbywała więc trudne, często rozdzierające serce rozmowy z rodzicami i opiekunami, przekonując ich, że jedyna szansa przeżycia dla ich dzieci to droga na aryjską stronę. Zapewniała, że po wojnie dzieci powrócą do swoich prawdziwych rodziców, a ci Polacy, którzy zgodzą się na opiekę nad wywiezionymi z getta dziećmi, będą wiedzieli, że pomagają tylko czasowo. Rozstania były tragiczne, ale czas pokazał, że Irena Sendlerowa miała rację - po wojnie okazało się, że większość dorosłych z getta zginęła, najczęściej w Treblince.

Dim lights Embed Embed this video on your site

W przebraniu pielęgniarki wjeżdżała ambulansem na teren getta. Dzieci były usypiane i jako zwłoki wynoszone na aryjską stronę w torbach na trupy, wywożone ambulansami ukryte pod noszami z chorymi, prowadzone kanałami lub tajnymi przejściami przez piwnice domów po obu stronach. Jednym z jej stałych przejść były podziemia dawnego gmachu sądu, który znajdował się na samym skraju getta. Uratowała w ten sposób 2500 dzieci. Ich dane, zaszyfrowane i ukryte w słoikach przetrwały wojnę, dzięki czemu można było po wojnie przywrócić żydowskim dzieciom ich tożsamość.

Po 1945 roku pracowała w wydziale opieki miasta stołecznego Warszawy. Współtworzyła domy dziecka i domy starców oraz dzienne pogotowia dla dzieci. Opiekowała się kobietami z marginesu społecznego.
Dane jej było doświadczyć, równie ciężkich jak ze strony gestapo, prześladowań komunistycznych. W 1949 r. ciężarną Irenę przesłuchiwano na UB. Jej synek urodził się za wcześnie i umiera po kilku tygodniach. Przed aresztowaniem uchroniła ją żona jednego z UB-ków, uratowana jako dziecko właśnie przez Irenę Sendlerową! W PRL zupełnie o niej zapomniano. Przesądził o tym jej AK-owski rodowód.

Za swoją bohaterską działalność w Radzie Pomocy Żydom "Żegota", w 1965 została uhonorowana przez izraelski instytut Yad Vashem medalem Sprawiedliwy wśród Narodów Świata. W 2003 otrzymała Order Orła Białego.

W roku 2006 z inspiracji prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego, z pomocą Stowarzyszenia Dzieci Holocaustu i przy udziale Normana Conarda (amerykanina, autora sztuki teatralnej "Życie w słoiku", opartej o życiorys Sendler) oraz Forum Żydów Polskich podjęto starania o zgłoszenie kandydatury Ireny Sendler do Pokojowej Nagrody Nobla w roku 2007. Nie otrzymała jej (nagrodę otrzymał Al Gore).

W 2007 roku została najstarszym w historii 850. Kawalerem Orderu Uśmiechu. 14 marca 2007 r. Senat RP, przyjął uchwałę w sprawie uhonorowania działalności Ireny Sendler i Rady Pomocy Żydom "Żegota" w tajnych strukturach Polskiego Państwa Podziemnego w okresie II wojny światowej.

Irena Sendlerowa zmarła 12.V. 2008 r. w wieku 98 lat. Pochowano ją na warszawskich Powązkach w rodzinnym grobie, obok matki.

Irena Sendlerowa walczyła o niepodległą, sprawiedliwą społecznie Polskę, gdzie nie będzie miejsca na nietolerancję ze względu na pochodzenie, rasę czy narodowość.

Cytaty:

"Każde uratowane przy moim udziale dziecko jest jedynie uzasadnieniem mojego istnienia, a nie tytułem do chwały"

„Pragnę jak najmocniej podkreślić, że nie my ratujący jesteśmy jakimiś bohaterami - te słowa nawet bardzo mnie drażnią. Odwrotnie - ciągle mam wyrzuty sumienia, że tak mało zrobiłam”.

„Żeby świat był lepszy, konieczna jest miłość do każdego człowieka. I tolerancja, bez względu na rasę, religię i narodowość”

„Moim marzeniem jest, aby pamięć stała się ostrzeżeniem dla świata. Oby nigdy nie powtórzył się podobny dramat ludzkości”.

„Budujmy cywilizację dobra, cywilizację życia, nie śmierci”.